Kálfshamarsvík to mała zatoczka z przepięknie ukształtowanymi urwiskami i bazaltowymi skałami sprzed około 2 milionów lat. Zdaniem wielu turystów, to właśnie bazaltowe skały z Kálfshamarsvík są najpiękniejsze na całej wyspie.
Historia Kálfshamarsvík
Około 1900 roku wioska Kálfshamarsvík (jej nazwa pochodzi właśnie od nazwy zatoki) była ruchliwym przysiółkiem i prężnie funkcjonującym ośrodkiem rybackim. W lokalnej fabryce produkowano solonego dorsza na rynek śródziemnomorski. Później wybudowano tu szkołę, dom spotkań i otwarto małe sklepy. Hodowano tu krowy, owce, a nawet kozy.
Niestety, na skutek wielkiej depresji trwającej w latach 1930-1940 wioska bardzo ucierpiała. Problemy z eksportem spowodowały wzrost bezrobocia i osłabienie gospodarki. Do 1940 roku opuścili ją niemal wszyscy mieszkańcy (ostatni zrobił to w 1961 roku). Dodatkowym czynnikiem, który przyczynił się do upadku wioski, była budowa konkurencyjnego portu w pobliżu wsi Skagaströnd. W okolicy wciąż znajduje się wiele ruin domów z tamtego okresu.
Kálfshamarsvík zapewnia spektakularny widok z niesamowicie ukształtowanymi skałami i klifami na brzegu oceanu. Dziś miejsce to jest szczególnie interesujące dla fotografów. Wszystko za sprawą wielości kątów ułożenia bazaltowych kolumn, różnorodności tych skał i malowniczego tła. Jeśli chcesz robić zdjęcia, pamiętaj jednak, że w krajobrazie Kálfshamarsvík wielką rolę odgrywają przypływy i odpływy, a zmiana poziomu wód całkowicie zmieni charakter zdjęcia.
Kálfshamarsvík — wskazówki i informacje praktyczne
Kálfshamarsvík to mała zatoczka położona na północno-zachodnim wybrzeżu półwyspu Skagi, kawałek na północ od miasteczka Skagaströnd.
Z drogi nr 1 należy skręcić na północ w Blonduos w drogę 74, a w Skagaströnd jechać dalej drogą 745 (Skagavegur), będącą częścią trasy widokowej Nordurstrandarleid, znanej dziś jako Arctic Coast Way. Od obwodnicy jest to ok. 40 km i ok. 40 minut jazdy (w jedną stronę).
W Kálfshamarsvíku znajduje się ciekawa latarnia morska. Czworokątną, betonową wieżę o wysokości 16,3 m zbudowano w 1940 roku, ale zaświeciła dopiero w 1942 – wcześniej nie udało się sprowadzić aparatury świetlnej; pierwsza latarnia, norweska żeliwna latarenka, stała na cyplu już od 1913 roku, podaje rejestr latarni Sjóminjar Íslands. Trzeba przyznać, że bardzo interesująco dopasowano ją do wyglądu tego fragmentu wybrzeża.
Wracając na drogę nr 1, mijacie Thristapar, trzy pagórki, na których odbyła się ostatnia egzekucja w Islandii, a kawałek dalej na zachód, na półwyspie Vatnsnes, stoi zaklęty w skałę troll Hvitserkur.
