Dritvík Djúpalónssandur (w wolnym tłumaczeniu: głęboka piaszczysta zatoka koło Dritvik) to zatoka z ciemnymi klifami i czarnym piaskiem, położona na Półwyspie Snaefellsnes w zachodniej Islandii. Zwana krainą czarów lawy urzeka surowym i niebezpiecznym pięknem i skrywa przynajmniej dwie historie: rybackiej osady, która zniknęła, i katastrofy statku, którego żelastwo do dziś leży na piasku.
Zapomniana wioska rybacka
Po pierwsze, w sąsiedniej zatoczce Dritvik – 20 minut marszu wzdłuż brzegu – działała niegdyś osada rybacka. Od połowy XVI do połowy XIX wieku było to największe i najbardziej dochodowe wiosenne łowisko w całej Islandii: wypływało stąd od 40 do 60 łodzi z 200-600 sezonowymi rybakami, a w zatoczce stało nawet dziesięć chat, których zarysy widać do dziś (źródło: Park Narodowy Snaefellsjokull). Pozostałościami z tego okresu są cztery znajdujące się na plaży, pomiędzy wysokimi skałami kamienie: Amlóði (23 kg), Hálfdrættingur (54 kg), Hálfsterkur (100 kg) i Fullsterkur (154 kg). Jak głoszą opowieści, używano ich do… sprawdzania siły rybaków. Dzisiejszym turystom zwykle trudno podnieść choćby najmniejszy z nich. Równie trudno uwierzyć, że najsilniejsi rybacy podnosili kiedyś ten największy…
W skałach, między którymi przechodzimy na plażę z parkingu, znajdują się dwie słodkowodne laguny: Djúpalón i Svörtulón – to od pierwszej z nich plaża wzięła nazwę. Niegdyś uważano je ponoć za bezdenne, choć współcześnie zmierzono ich głębokość na… ok. 5 metrów. Wyglądają skromnie, a trzymały przy życiu całe łowisko: każdą kroplę wody pitnej dla Dritviku trzeba było przynieść właśnie stąd.
Pomnikiem przyrody tego obszaru jest Söngklettur, czyli śpiewająca skała – duża skała lawowa o czerwonawym odcieniu, przypominająca elficki kościół. W pobliżu znajdują się inne formacje skalne o folklorystycznym wyglądzie, w tym rzekome trolle przewrócone na kamień Kerling i Lóndrangar (uwaga: większość samotnych skał na wybrzeżu Islandii to wg legendy zamienione w skałę trolle).
Resztki brytyjskiego statku
Ciekawostką przyciągającą tu turystów są rozrzucone na piasku szczątki brytyjskiego trawlera – Epine GY-7. Statek rozbił się na wschód od Dritviku w nocy 13 marca 1948 roku. Choć na pomoc przybyły okoliczne ekipy ratownicze, ze względu na ciężkie warunki atmosferyczne z 19-osobowej załogi katastrofę przeżyło jedynie 5 osób.
Porozrzucane na plaży szczątki statku stanowią malowniczą, lecz jednak ponurą pamiątkę tej katastrofy.
Dritvik Djupalonssandur – informacje praktyczne i wskazówki
Spacerując po plaży Djúpalónssandur, zachowaj szczególną ostrożność. Oceaniczne fale na Islandii potrafią być bardzo zdradliwe, zwłaszcza podczas wietrznej, burzowej pogody.
Podobają Ci się lśniące kamyki, które tworzą plażę (djúpalónsperlur – “perły Djúpalón”)? Pamiętaj, że jesteś w parku narodowym – Þjóðgarðurinn Snæfellsjökull – i że kamienie są chronione prawem i nie można ich zabierać z plaży.
Ze względu na szacunek wobec marynarzy, którzy zginęli w katastrofie statku, turyści proszeni są także o zostawienie w spokoju resztek statku.
Jak dojechać do Dritvik Djupalonssandur
Aby dotrzeć do Dritvík Djúpalónssandur, trzeba dojechać na sam koniec półwyspu Snaefellsnes – w jego południowo-zachodni narożnik. Z głównej drogi półwyspu, numer 54, zjeżdżamy na drogę 574 (Útnesvegur), która okrąża czubek półwyspu, a z niej na drogę 572 (Dritvíkurvegur) – dwukilometrową odnogę ze znakiem na Djúpalónssandur. Samochód można zostawić na wygodnym, choć często zatłoczonym, parkingu, z którego na plażę prowadzi wyraźnie wyznaczona ścieżka. Toalety i drugi parking są przy głównej drodze, a stamtąd schodzi na plażę dwukilometrowy szlak przez pole lawy.
Z plaży wyznaczony szlak idzie dalej do samego Dritviku: 1 kilometr, około 20 minut, w skali parku „wymagający” – i to tam, a nie na Djúpalónssandur, leżą zarysy rybackich chat.
Mapa: dojazd samochodem z Grundarfjordur na plażę Djupalonssandur — kliknij, żeby otworzyć interaktywną mapę
Zdjęcia z Dritvik Djupalonssandur
